Co zobaczyć w Weronie mając tylko 1 dzień

Werona jak każde duże miasto we Włoszech wymaga odkrywania, powolnego degustowania i delektowania. Prawdę mówiąc jeśli chcesz poznać jakikolwiek zakątek Italii, potrzebujesz dni, miesięcy, lat. Zawsze będę powtarzać, że lepiej pojechać do wybranego regionu kilka razy, niż zjeździć go w pośpiechu zaliczając kolejne atrakcje i odhaczając na liście „must see”. Nie tędy droga. Co jednak jeśli naprawdę na zobaczenie jakiegoś miejsca masz jedynie 24 godziny?

Jeśli zawsze marzyłeś o zobaczeniu Werony i masz na to niewiele czasu, jedź. Przejdź się uliczkami, zjedz obiad, podumaj nad rzeką, zrób listę miejsc, które odwiedzisz następnym razem na spokojnie. Będziesz mieć argument do powrotu. Wychodzę z założenia, że w takiej sytuacji lepiej spędzić gdzieś mniej czasu (co nie znaczy, że w biegu!), niż odkładać wizytę na wieczne „nigdy” albo „potem”.

Werona należy akurat do tych miejsc, w których możesz się szybko zakochać. Od samego początku będziesz wiedzieć czy chcesz do niej wrócić. Na rekonesans centrum miasta możesz spokojnie przeznaczyć cały dzień. I wystarczy jeszcze czasu na posiłek.

Zapraszam Cię na jednodniowy spacer po Weronie.

Werona w regionie Veneto

Werona jest drugim co do wielkości (po Wenecji) miastem regionu Veneto (Wenecji Euganejskiej), znanym ośrodkiem handlu i sztuki.

Ty zapewne znacz Weronę jako miasto Romeo i Julii…? I o tym Ci na pewno dziś opowiem.

W starożytnej części miasta znajdziesz ruiny rzymskie, niczym nie odbiegające od wzniesionych w stolicy kraju. Obok nich pysznią się liczne palazzi zbudowane z miejscowego różowego wapienia (rosso di Verona).

Szczególnie przyciągają dwa miejsca. Pierwsze z nich to Arena zbudowana w I wieku, drugie to Piazza delle Erbe z malowniczym targiem. Do najznakomitszych zabytków miasta należy ponadto kościół San Zeno Maggiore z monumentalnymi średniowiecznymi drzwiami z brązu, pokryte płaskorzeźbami obrazującymi sceny z Biblii.

Bardzo krótka historia Werony

Dzieje Werony od zawsze były burzliwe. W XIII wieku swoje 127-letnie panowanie rozpoczęli Scaligeri. W walce o władze nie przebiegali w środkach, choć w mieście nękanym wiecznymi konfliktami i waśniami rodów, potrafili zaprowadzić ład i porządek.

Po przejęciu władzy okazali się być stosunkowo sprawiedliwi, a przede wszystkim (i z korzyścią dla Werony) oświeceni. W latach 1301-1304 na dworze władcy Cangrande I przebywał zaproszony przez niego Dante. Mistrz zadedykował nawet gospodarzowi trzecią cześć Boskiej Komedii.

Pod koniec XIV wieku w Weronie rządzili mediolańczycy – z rodu Visconti. W późniejszych czasach władza przechodziła z Wenecjan na Francuzów i Austriaków, aż do zjednoczenia Włoch w 1866 roku.

Od czego zacząć zwiedzanie Werony?

Jeśli jedziesz z południa, z kierunku od Mantovy albo ze wschodu – od strony Wenecji czy Padwy, radzę poszukać miejsca parkingowego na ulicy, w okolicach rzeki (gdzieś przy Ponte Aleardi) i rozpocząć od Areny.

Jeśli jedziesz od strony Jeziora Garda czy Mediolanu, zacznij zwiedzanie od kościoła San Zeno Maggiore.

Na pewno i w jednym i drugim przypadku będziesz kierować się w stronę Piazza delle Erbe, znajdującego się w miejscu dawnego rzymskiego forum.

A oto nasz plan spaceru.

Mapa Werony – Citta Antica z zaznaczonymi głównymi punktami wycieczki

San Zeno Maggiore

To w zasadzie sanktuarium powstałe w latach 1123-1135 i dedykowane patronowi Werony, świętemu Zenonowi. Jest najbardziej okazałym w zdobieniach kościołem romańskim w północnych Włoszech. Fasadę świątyni zdobią marmurowe płaskorzeźby oraz ogromna rozeta.

Najbardziej przykuwają jednak uwagę drzwi zachodnie wykonane z brązu i pochodzące z XI i XII wieku. Składają się z 48 tzw. kwater przedstawiających sceny biblijne oraz z życia samego św. Zenona. Choć kwatery są dziełem trzech różnych mistrzów, to ich cechą wspólną są ogromne nienaturalne oczy postaci a także orientalne nakrycia głów, maski czy budowle.

Drzwi okalają marmurowe płaskorzeźby z 1140 roku przedstawiające sceny z życia Chrystusa oraz sceny Stworzenia świata z Księgi Rodzaju.

Ponad drzwiami zobaczysz imponującą rozetę z XII wieku symbolizująca koło fortuny. Postacie na jej obrzeżu prezentują zmienne koleje losu człowieka.

Co warto zobaczyć wewnątrz Świątyni? Zdecydowanie ołtarz główny wykonany w połowie XV wieku przez Andreę Mantegni Madonna z Dzieciątkiem i świętymi.

Na uwagę zwraca sklepienie nawy głównej w kształcie kadłuba łodzi, wykonane w 1386 roku. Sklepienie jest dwukolorowe. Jest to typowy styl budowli romańskich w Weronie. Układano bowiem na przemian miejscową różową cegłę oraz kamień tuf w kolorze kości słoniowej.

W krypcie kościoła znajduje się grób św. Zenona, który był pierwszym biskupem Werony w latach 362-380.

Warto przespacerować się po krużganku. Zwróć uwagę na łuki – z jednej strony zaokrąglone romańskie, a z drugiej strzeliste gotyckie.

Bilety

Wstęp do kościoła jest płatny.

Bilet wstępu do 1 z 4 kościołów w Weronie kosztuje 3 euro od osoby (cena obejmuje przewodnik audio).

Za wstęp do 4 świątyń (Basilica di San Zeno, Duomo, Basilica di Santa Anastasia, San Fermo) zapłacisz 6 euro w przypadku biletu normalnego i 5 euro za bilet ulgowy (obejmuje osoby powyżej 65 roku życia, studentów i grupy do 20 osób).

Dzieci poniżej 18 roku życia nie zapłacą za wstęp jeśli są pod opieką dwójki dorosłych, kupujących bilety normalne.

Ostatnie wejście do kościoła odbywa się na 30 minut przed jego zamknięciem.

UWAGA! Obecnie z uwagi na obostrzenia związane z koronawirusem, należy sprawdzić godziny otwarcia świątyni.

Kościół można zwiedzać wirtualnie – online

Więcej informacji znajdziesz na stronie www.

Castelvecchio

Dalej kierujemy się na południowy wschód w kierunku rzeki Adygi i mostu Ponte Scaligero. Stoi przy nim okazały zamek Castelvecchio. Zbudowany w latach 1355-1375 przez Cangrande II.

Wraz z kolejnymi zmianami rządów nad Wenecją zamek poddawany był licznym przebudowom, zatracając swój pierwotny kształt architektoniczny. W latach 1923-1926 poddano go gruntownym pracom restauracyjnym, przywracając mu stylizowany na średniowieczny wygląd. Odtworzono wówczas m.in. rozebrane za czasów francuskich blanki i wieże. Obecnie na zamku mieści się muzeum, w którym znajdują się jedne z najlepszych zbiorów sztuki w regionie Veneto. Zbiory podzielone są według okresów ich powstania – od wczesnochrześcijańskich, przez średniowieczne i renesansowe.

Arena

Kierując się dalej na południowy wschód dojdziesz do areny (Piazza Bra). Nie pomylisz tej budowli z żadnych innym, ponieważ jedyne co będzie Ci przywodzić na myśl to rzymskie Koloseum. Znajduje się można powiedzieć tuż „przy wejściu” na stare miasto.

Arena
Po lewej Arena, po prawej Comune di Verona
Arena
Widok z Piazza Bra

Arena to w zasadzie amfiteatr, wzniesiony w 30 roku. Jest pomnikiem, który bardziej niż jakikolwiek inny przypomina rzymskie początki miasta. Poza tym jest niekwestionowanym symbolem Werony na całym świecie. Każdego lata, od ponad wieku, imponujące kamienne schody goszczą sześćset tysięcy widzów. Powodem jest sezon operowy, który odbywa się na świeżym powietrzu na świecie.

Arena w Weronie to trzecia co do wielkości (po rzymskim Koloseum oraz amfiteatrze w okolicach Neapolu) budowla spośród tych, które do tej pory ocalały z różnych historycznych zawieruch. Nie straszne jej było w 1183 r. silne trzęsienie ziemi, które zniszczyło część nałożonych na siebie łuków. 

Obecnie amfiteatr składa się z 72 podwójnych kamiennych łuków, które tworzą elipsę o szerokości 110 metrów i długości 140 metrów. 

Pierwotnie znajdował się poza murami miasta, jednak ze względu na częste najazdy barbarzyńców, w 265 roku został włączony w obwód miejski z potężnymi murami zbudowanymi przez cesarza Gallienusa.

W latach imperium w arenie odbywały się liczne walki gladiatorów. Na przestrzeni wieków na jej terenie miały miejsce różnego rodzaju pokazy: turnieje, inscenizacje bitew, widowiska baletowe, cyrkowe itp.

Kościół San Fermo Maggiore

Tuż za Areną znajduje się kościół San Fermo Maggiore. W zasadzie są to dwa kościoły, połączone ze sobą i nałożone na siebie. Szczególnie widać to z zewnątrz. Nad budowlą romańską zbudowano świątynię w stylu gotyckim.

Budowę dolnego kościoła zaczęli w 1065 roku benedyktyni, górny zaś wznieśli w 1313 roku franciszkanie. Sklepienie tego drugiego, podobnie jak w San Zeno Maggiore, przypomina kadłub łodzi. Tutaj jednak zbudowany jest z drewna.

We wnętrzu „górnego kościoła” podziwiać można liczne freski pochodzące z XIV i XV wieku.

Przez drzwi w prawym transepcie schodzimy do krużganka romańskiego, skąd schody prowadzą do Dolnego Kościoła. Również w tym budynku na planie jest krzyż łaciński, ale podzielony na trzy nawy licznymi kolumnami i potężnymi kamiennymi filarami ze średniowiecznymi kapitelami. Na szczególną uwagę zasługują zachowane tu interesujące freski z XI i XIII wieku, w tym Chrzest Chrystusa (obecny na trzecim filarze lewej nawy) oraz Madonna karmiąca. W prezbiterium znajdziesz drewniany krucyfiks z XIV wieku a po prawej stronie kamień, na którym zgodnie z legendą ścięto świętych Fermo i Rustico.

Bilety

Wstęp jest płatny. Obowiązują takie same ceny jak w przypadku kościoła San Zeno Maggiore.

Szczegóły znajdziesz na stronie www.

Także i w tym kościele możesz się wirtualnie przespacerować. Wystarczy wejść na stronę www.

Dom Julii

Udając się via Mazzini (najbardziej reprezentacyjny deptak Werony z luksusowymi designerskimi butikami, drogimi restauracjami i kawiarniami) albo via Cappello na północ, dojdziesz do niepozornej bramy. To znaczy niepozorna to może ona była dawniej. Obecnie nie pomylisz tego miejsca z żadnym innym.

Prawdę mówiąc ogólny widok samej bramy (wykonanej z kutego żelaza), jak i przejścia oraz tego co na wewnętrznym podwórku nieco rozczarowuje, ale załóżmy, że to w sumie jeden z obowiązkowych punktów programu.

Wejście na podwórze, via Cappello 23, Casa di Giulietta

Dlaczego wspomniana brama nie robi wrażenia, a nawet odstrasza (przy czym wiesz, że na pewno jesteś na miejscu)? Najogólniej rzecz ujmując sprawia wrażenie zaniedbanej i niechlujnej. A już na pewno nie jest symbolem romantycznej historii a jaką jest kojarzona. No dobrze, uparłam się na bramę, a w sumie najważniejszy jest balkon.

Już wyjaśniam. Znajdujesz się pod domem słynnej Julii (Casa di Giulietta). Historię tragicznej miłości Romea i Julii – młodych członków zwaśnionych rodów spisał Luigi da Porto z Vicenzy w latach 20-tych XVI wieku. Na tej kanwie powstało mnóstwo poematów, dramatów, baletów oraz filmów, w tym dzieło Wiliama Szekspira.

Na niewielkim podwórku znajduje się posąg Julii wykonany z brązu przez rzeźbiarza Nereo Costantiniego oraz tablica, na której wypisano niektóre wersety z tragedii Szekspira.

Po zakupie biletu (około 6 euro – bilet normalny) możesz wejść do środka i przyjrzeć się rekonstrukcji typowej weneckiej rezydencji szlacheckiej z XIV wieku, wzbogaconej o średniowieczną ceramikę, odrestaurowane freski na ścianach, ceglane kominki, drewniane schody z balustradami, czy nieliczne meble. 

Choć znajdujący się przy via Cappello 23 dom uznawany jest za miejsce, gdzie Romeo wspiął się na balkon Julii, to w rzeczywistości jest to odrestaurowana gospoda z XIII wieku, należąca ówcześnie do rodziny Cappello. Ktoś uznał, że nazwisko jest na tyle podobne do Capuleti, że w zasadzie co za różnica…

Niemniej pod słynnym domem gromadzą się dzień w dzień tłumy turystów podziwiających jeszcze słynniejszy balkon. Całkiem spora grupa fotografuje się na samym balkonie. Miłośnicy romantycznej historii Szekspira docierają w to miejsce w dwóch powodów: po pierwsze aby napisać liścik miłosny i wsunąć go w bramie wejściowej, po drugie aby pogładzić prawą pierś Julii – co ma przynieść szczęście w miłości.

Jak w każdym popularnym miejscu, także i w tym znajdziesz sklepik z pamiątkami. Biznes zatem kwitnie.

Warto też wspomnieć o domu nie mniej popularnego Romeo (Casa di Romeo), który mieści się przy via delle Arche Scaligeri, na wschód od Piazza dei Signori.

Niemałe zainteresowanie budzi także zaimprowizowany grób Julii (Tomba di Giuletta) w krypcie pod krużgankami kościoła San Francesco al Corso.

Informacje znajdziecie na tej stronie www.

Piazza delle Erbe

Wychodząc z domu Julii skieruj się w prawo. Po kilku minutach dojdziesz do Piazza delle Erbe. Opisywany jest jako jeden z najpiękniejszych we Włoszech. I rzeczywiście robi ogromne wrażenie.

Piazza delle Erbe, na pierwszym planie starożytna kolumna

Piazza delle Erbe pochodzi od dawnego targu warzywnego. Przez wiele stuleci był centrum życia społecznego, gospodarczego oraz religijnego Werony.

W czasach rzymskich mieściło się w nim Forum, którego obecny plac ma oryginalną długość. Znajdowały się tam Campidoglio, Świątynie i Łaźnie, połączone portykiem z licznymi sklepami. W okresie komunalnym był siedzibą władzy politycznej, a wraz ze Scaligeri stał się tętniącym życiem centrum sztuki i handlu. W okresie panowania najpierw weneckiego, a potem austriackiego, był tam sąd cywilny i karny. Pomimo zakręconej historii zawsze pozostawał ulubionym miejscem spotkań i targowiskiem mieszkańców miasta.

Dzisiaj na środku stoją stragany, na których znajdziesz zarówno świeże owoce i warzywa, a także owoce morza, świeże ryby, kanapki, napoje i… 1001 drobiazgów w postaci torebek, parasoli, apaszek czy magnesów. Dookoła placu, na parterze budynków rozgościły się kawiarnie i restauracje.

Palazzo Maffei i Torre del Gardello

W północnej części placu mieści się zbudowany w 1668 roku Palazzo Maffei oraz starożytna Torre del Gardello (kiedyś majestatyczne wejście do Werony, w postaci okazałego trzykondygnacyjnego budynku). Uwagę przyciąga balustrada palazzo z sześcioma posągami. Wszystkie z wyjątkiem Herkulesa powstały z lokalnego marmuru. Postać Herkulesa znajdowała się wcześniej w świątyni z I wieku p.n.e, której pozostałości są widoczne w piwnicach obecnie funkcjonującej w tym miejscu restauracji.

Palazzo Maffei

Torre del Gardello pochodzi z wieku książęcego, ale swój obecny wygląd zawdzięcza Cansignorio della Scala, który w 1363 roku urządził go i podniósł do obecnej wysokości 44 metrów. Znana jest również jako Torre delle Ore, ponieważ na jej szczycie znajduje się mechaniczny zegar dzwonkowy, jeden z najstarszych w Europie, który dzwonił tam od 1421 do 1810 roku.

Po prawej Palazzo Maffei i Torre del Gardello
Torre del Gardello

Kolumna San Marco

Przed Palazzo Maffei stoi Kolumna San Marco (z lwem San Marco), zbudowaną w 1523 r., aby usankcjonować przywrócenie panowania weneckiego.

lew San Macro na tle Palazzo Maffei

Torre dei Lamberti

Na Piazza delle Erbe znajduje się także Torre dei Lamberti, obecnie 84-etrowa wieża wzniesiona w 1172 r. przez rodzinę Lambertich. Wykonana jest na przemian z cegły i tufu. W 1464 r. dodano ośmioboczną dzwonnicę i od tej pory była to najwyższa wieża w Weronie. Na górę można się dostać windą (z tylnego dziedzińca Mercato Vecchio). Warto wjechać dla samego widoku pięknej rozległej Werony.

Torre dei Lamberti
Po lewej Torre dei Lamberti

Casa dei Giudici

Z Torre dei Lamberti sąsiaduje XIII-wieczna Casa dei Giudici, która także pełniła ważne funkcje. Początkowo była tam siedziba Podesty o nazwie Domus Nova, potem stała się siedzibą rad miejskich i siedzibą sędziów wysłanych z Wenecji podczas Serenissimy.

Casa dei Giudici

Palazzo Comunale i L’Arco della Costa

Rezydencja połączona jest z Palazzo Comunale przez L’Arco della Costa (pod łukiem przechodzi się na Piazza dei Signori). Pod łukiem wisi duże żebro. Według powszechnego przekonania było to żebro utracone przez diabła, ale w rzeczywistości jest to żebro wielorybie określane jako „znak”. Legenda głosi, że jeśli przez bramę przejdzie zamężna dziewica to żebro się urwie i spadnie na głowę nieszczęsnej niewiasty. 

L’Arco della Costa
L’Arco della Costa

Case Mazzanti

Wschodnią stronę placu kończy Case Mazzanti, który należy do najstarszych pałaców w Weronie. W XIV wieku był tam spichlerz. Słynie z fresków z mitologicznymi tematami na elewacji, które reprezentują: Ignorancję, Roztropność, Zazdrość, Opatrzność i Walkę między gigantami. Fresk powstał na początku XVI wieku. Werona zyskała wtedy przydomek urbs picta (miasto malowane), co do dziś widać na różnych budynkach w historycznym centrum.

Casa dei Mercanti

Na rogu z via Pellicciai, po zachodniej stronie placu stoi majestatyczny Domus Mercetorum (znany jako Casa dei Mercanti), zbudowany w 1301 roku przez ród Scaligeri jako siedziba Sztuki i Rzemiosła, w celu powiększenia starego rynku. Na przestrzeni wieków ulegał licznym przekształceniom i zmianom przeznaczenia, powracając do pierwotnego wyglądu średniowiecznej warowni z blankami i oknami wielopłaszczyznowymi z końca XIX wieku. 

Po prawej Casa dei Mercanti

Starożytna kolumna

Po środku placu stoi starożytna kolumna gotycki filar z edyktem wzniesiony w 1401 r. na cześć rodu Viscontich pochodzącego z Mediolanu. W niszach edykułu wyrzeźbione są postacie Marii, San Zeno, Cristoforo i Pietro Martire. 

Starożytna kolumna na pierwszym planie
Po lewej fragment starożytnej kolumny

Capitello

Na placu znajdziesz też Capitello marmurowy „baldachim”. Na podstawie wyryte są dwie ważne średniowieczne jednostki miary: „copo” (dachówka) i „quarel” (cegła), podczas gdy żelazny łańcuch na jednej z kolumn określał miarę „fassina” (wiązka miękkiego drewna). 

Capitello (baldachim)

Fontanna Madonna Verona

Pośrodku placu znajduje się Fontanna Madonna Verona zbudowana w 1368 roku przez księcia Cansignorio della Scala.  

Fontanna Madonna Verona
Fontanna Madonna Verona, w tle Case Mazzanti

Piazza dei Signori

Piazza dei Signori i Piazza delle Erbe sąsiadują ze sobą. Mimo to od razu rzuca się ogromna różnica między nimi. Plac Erbe jest gwarny, swojski, typowo włoski, natomiast Signori – majestatyczny, poważny i arystokratyczny.

Pomnik Dante Alighieri

Piazza dei Signori był w średniowieczu siedzibą sądu lordowskiego Scaligeri. W jego centralnym punkcie zobaczysz pomnik Dantego Alighieri, wzniesiony w 1865 r. dla uczczenia wielkiego poety, który podczas wygnania z Florencji był długoletnim gościem w Weronie. Jest to marmurowy trzymetrowy posąg, wsparty na piedestale, na którym Dante, odwracając się plecami do via delle Fogge, ma głowę lekko zwróconą w stronę Palazzo di Cansignorio

Pomnik Dante Alighieri
Dante Alighieri

Palazzo di Cansignorio

Został on zbudowany w drugiej połowie XIV wieku na wcześniej istniejących wczesnośredniowiecznych rezydencjach i również był początkowo domem wieżowym z silną obroną, zamkniętym centralnym dziedzińcem i dużym ogrodem otoczonym murem. Przekraczając XVI-wieczny portal z białego marmuru, wchodzimy na dziedziniec Starego Rynku, gdzie znajduje się oryginalna Porta dei Bombardieri oraz wejście do wykopalisk Scaligeri.

Po lewej fragment Palazzo di Cansignorio, na pierwszym planie Arce Scaligere

Santa Maria Antica

W rogu Piazza dei Signori, przy Palazzo di Cansignorio znajduje się niewielki romański kościół Santa Maria Antica, szczególnie kochane przez rodzinę della Scala. Nad wejściem na małym portalu znajduje się kamienny sarkofag Cangrande I della Scala, zmarłego w 1329 r., zwieńczony jego konnym posągiem. Rzeźba jest kopią. Oryginał przeniesiono do Castelcecchio. Wnętrze świątyni jest surowe, podzielone na trzy nawy, przedzielone kolumnami z czerwonego. 

Po prawej Santa Maria Antica i Arce Scaligere

Arche Scaligere

Obok kościoła znajduje się kuta brama Arche Scaligere, chroniąca jedno z najpiękniejszych i najbardziej sugestywnych miejsc w mieście. Jest to mały prywatny cmentarz, na którym zachowane są groby pierwszych władców Werony, razem z okazałymi pomnikami pogrzebowymi Cangrande, Mastino II i Cansignorio. 

Arce Scaligere

Palazzo della Ragione

Na placu znajduje się też Palazzo della Ragione, dziś ważne muzeum, zostało zbudowane w ostatnich latach XII wieku jako budynek sądu. Pierwotnie wyglądał jak te ufortyfikowane rezydencje, które były tak rozpowszechnione w tej burzliwej epoce, chronione przez cztery potężne narożne wieże, z których tylko dwie zwrócone w stronę Piazza delle Erbe pozostały do ​​dziś. 

Palazzo della Ragione
Palazzo della Ragione i Torre dei Lamberti

Przez wieki pełnił funkcję centrum władzy politycznej miasta. Mieściły się w nim Collegio dei Notai, Dazio della Seta, Magistrate Court, Assize Court, a także więzienie. Na parterze znajdowały się sklepy. Zniszczony licznymi pożarami, swój obecny wygląd zawdzięcza architektowi Giuseppe Barbieri, który w XIX wieku zlecił renowację elewacji zwróconej w stronę placu w stylu neoklasycystycznym, bardzo odmiennym od pierwotnej romańskiej konstrukcji. 

Kościół Sant’Anastasia

Położona na małym placu, położonym na końcu średniowiecznej ulicy o tej samej nazwie, średniowieczna bazylika Santa Anastasia jest największym kościołem w Weronie. To także najważniejszy zabytek gotycki w mieście, w którym zachowały się bezcenne dzieła sztuki.

Prace przy budowie bazyliki Santa Anastasia rozpoczęły się pod koniec XIII wieku (1290) i trwały naprzemiennie przez prawie dwa stulecia, aż do konsekracji w 1471 roku. Ceglana fasada, podzielona pionowo na trzy sekcje odpowiadające nawom wewnętrznym.

Wewnątrz znajdziesz XV-wieczne freski przedstawiające Trójcę Świętą oraz przybycie dominikanów do Werony. Wnętrze bazyliki jest uroczyste i majestatyczne. Zbudowane na planie krzyża łacińskiego i podzielone na trzy nawy, połączone sklepieniami krzyżowymi. Nawy oddzielone są dwunastoma kolumnami z białego i czerwonego marmuru i ozdobione motywami roślinnymi. U podstawy pierwszych kolumn nawy głównej można zobaczyć dwie wspaniałe kropielnice: po lewej to dzieło Gabriele Caliari (ojca malarza Paolo Caliari), a po prawej – Paolo Orefice.

W bocznych nawach kościoła natrafisz na dzieła (ołtarze, freski i rzeźby) z okresu od XIV do XVIII wieku – Falconetto, Liberale da Verona, Francesco Caroto, Giovanni Badile, Paolo Farinati, Francesco Morone, Felice Brusasorci, Lorenzo Veneziano i Orbetto. 

Bilety

Wstęp jest płatny. Obowiązują takie same ceny jak w przypadku kościoła San Zeno Maggiore.

Szczegóły znajdziesz na stronie www.

Także i w tym kościele możesz się wirtualnie przespacerować. Wystarczy wejść na tę stronę www.

Doumo

Chociaż Katedra Duomo w Weronie jest ukryta na małym i surowym placu, jest najpiękniejszym i najcenniejszym kościołem w mieście. Została zbudowana na pozostałościach wcześniejszej bazyliki paleochrześcijańskiej. Prace rozpoczęto w 1139 r. Katedra została konsekrowana w 1187 roku przez papieża Urbana III i poświęcona Santa Maria Assunta.

Duomo

Na przestrzeni wieków katedra w Weronie była przedmiotem wielu przeróbek. Celem było podwyższenie jej konstrukcji i poprawa bryły. W połowie XV wieku została powiększona – podwyższono nawy i wstawiono na elewacji elementy późnogotyckie. W XVI wieku architekt Michele Sanmicheli zaprojektował dzwonnicę. W XVIII wieku kaplice boczne Najświętszego Sakramentu i Madonny del Popolo zostały przywrócone do form barokowych. W 1880 r. wyremontowano marmurową posadzkę. Z kolei w 1913 r. wznowiono prace nad ukończeniem dzwonnicy. 

Bilety

Wstęp jest płatny. Obowiązują takie same ceny jak w przypadku kościoła San Zeno Maggiore.

Szczegóły znajdziesz na stronie www.

Także i w tym kościele możesz się wirtualnie przespacerować. Wystarczy wejść na tę stronę www.

Teatro Romano

Teatr powstał w I wieku p.n.e. Z oryginalnego budynku sceny zachowało się niewiele, ale półkolista widownia przetrwała w niemal nienaruszonym stanie.

Teatro Romano

Teatr znajduje się u podnóża wzgórza San Pietro, w północnej części starożytnego miasta, a każdego lata odbywa się tu festiwal poświęcony teatrowi szekspirowskiemu, o nieśmiertelnej miłości Romea i Julii. Okolice są w zasadzie puste, gdyż turyści ograniczają się do obejrzenia okolic Areny, via Manzzini oraz Piazza delle Erbe. Tym lepiej dla Ciebie.

Sto lat przed narodzinami Chrystusa Werona była ważną rzymską kolonią w pobliżu granic Włoch. W mieście zbiegały się trzy drogi, odgrywające kluczową rolę w systemie drogowym i handlowym. Werona została zbudowana w zakolu Adygi, a teatr miejski znajdował się na lewym brzegu rzeki, gdzie stanowił wspaniałe monumentalne zakończenie ówczesnego miasta. 

W średniowieczu teatr został zniszczony przez powodzie i trzęsienia ziemi, a ostatecznie pogrzebany przez domy i klasztory, wzniesione w wyniku na gruzach starożytnych murów. Wykopaliska mające na celu jego odzyskanie rozpoczęły się w XIX wieku dzięki pracy kupca Andrei Monga, który wykupił i wyburzył budynki powyżej. Prace trwały do ​​1970 roku wraz z odkryciem galerii pod proscenium.

Museo Archeologico

Z Teatro Romano można dojechać windą do XV-wiecznego klasztoru San Girolamo położonego wysoko na urwisku. Mieści się tam Museo Archeologico. Wokół krużganka i w celach mnichów eksponowane są mozaiki, ceramika, szkło, narzędzia, części rzymskiego akweduktu, dekoracje teatralne oraz stele nagrobne (płyty nagrobne z inskrypcją lub płaskorzeźbioną dekoracją). Znajduje się tam także brązowe popiersie młodego Oktawiana Augosta, pierwszego cesarza Rzymu.

Trasa wystawy rozpoczyna się od portierni, przed Teatrem: w niewielkim pomieszczeniu po prawej stronie znajdują się cztery ozdobne hermy (II w.), przedstawiające młodego Dionizosa, brodatego Dionizosa, młodego satyra i brodatego Silenusa, odnalezionych podczas wykopalisk. Obok nich inne dekoracje teatru, m.in.: popiersie „Kora”, sfinks, woluty z baranimi głowami oraz cokół z trzema postaciami kobiet. Obok drewnianego chodnika prowadzącego na teren teatralny widoczne są fragmenty ścian należące do budynku sceny oraz dwa duże ołowiane pnie: rury rzymskiego akweduktu zbudowanego w epoce republikańskiej. 

W sali wystawowej, w gablotach znajduje się terakota z okresu greckiego (niektóre kafle pochodzą z V wieku p.n.e.) oraz z okresu rzymskiego. 

Na korytarz wychodzą trzy cele klasztorne. W pierwszych dwóch znajdują się skarby kultury etruskiej, helleńskiej i rzymskiej. W ostatniej celi zachowały się przedmioty z epoki cesarskiej, które były powszechnie wykorzystywane do zajęć domowych i uroczystości pogrzebowych: naczynia ze szkła dmuchanego, lampki oliwne z terakoty, wazony ceramiczne i brązowe.

W refektarzu klasztoru, na ścianach widoczne są pozostałości okazałego fresku Giovana Francesco Caroto.

W krużganku zachowały się rzymskie inskrypcje nagrobne z wczesnego okresu cesarstwa, między I a III wiekiem. W kaplicy San Girolamo znajdują się freski z XV i XVI wieku, w tym „Zwiastowanie” Giovana Francesco Caroto.

Zwraca uwagę starożytny sufit z XIV w., zbudowany z drewnianych paneli malowanych motywami roślinnymi, na przemian z tarczami i rozetami. 

W dolnym pomieszczeniu (Sala Świętych Inskrypcji) odsłonięte elementy dekoracyjne poświęcone rzymskim bogom czczonym w Weronie. W podłodze znajduje się mozaika z II wieku z rzymskiej willi na Piazza Brà, z motywami związanymi z kultem Dionizosa. Przez otwór w podłodze widać część głębokiej i okazałej wnęki, wykonanej przez Rzymian w celu ochrony teatru. 

Szczegółowe informacje o cenach biletów i godzinach zwiedzania znajdziesz na stronie muzeum.

Jak zwykle, na zakończenie wycieczki polecam Ci zagubienie się w uliczkach Werony bez przewodnika i mapy. Delektuj się tym miastem kontrastów i skarbów wielu epok.

Możesz wybrać się też na spacer brzegiem Adygi.


Jeśli zamierzasz zostać w Weronie na dłużej, blisko stąd do prawdziwej perełki – Jeziora Garda (około 20 km, pociągiem zajmie to 15 minut). Tam polecam przede wszystkim Sirmione (najlepiej wcześnie rano albo poza sezonem) i Malcesine – ale to już opowieść na następny artykuł.

Nad Gardą jest też raj dla dzieci – park rozrywki Gardalandia, o której napisałam oddzielny artykuł.

Na koniec jeszcze kilka zdjęć z uroczej Werony 🙂

Miłej podróży do Werony!

Arrivederci!!

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *